Кус осврт: Blade Runner
Имам само матни сеќавања од детството поврзани со специфични сцени од култниот Blade Runner. Се сеќавам на сцената со оживеаните кукли дизајнирани од J. F. Sebastian, како и на кулминацијата на филмот проследена со монологот на Roy Batty (глумен од Rutger Hauer), непосредно пред крајот на неговиот живот. Но мене апсолутно ништо не ми беше јасно – ниту го разбирав наративот и концепцијата, ниту имав поим за контекстот, ниту за поентата што се крие зад целата таа драма. Едноставно, бев премлад за да толкувам сложени и суптилни моменти на интеракција. Интересно е што, иако ништо не ми беше јасно, филмот некако успеа да го улови моето внимание и на некој чуден начин да остави силен впечаток. Зошто? Немам поим. Можеби поради визуелните ефекти или поради музиката на генијалниот Вангелис. Којзнае. Пред неколку години случајно го изгледав повторно и добив многу појасна слика за заплетот и целта на филмот. А пред една година, по повод четири децении од неговата премиера, решив уште еднаш да му ...
